… EN IK VIND HET WÉL GOED!…

…EN IK VIND HET WÈL GOED!!

‘Volgende keer doe je het maar zelf’. ‘Bemoei je er niet mee, ik doe het zo‘. En stampvoetend: ‘en ik vind het wel goed GRrr’. en je slaat de deur achter je dicht. Bah ruzie. Ongewenste rimpels en hindernissen op je werk, lastige kritiek, dingen die je moeilijk vindt of waar je gewoon minder goed in bent. En waar je vervolgens gevoelig op reageert als anderen daar wat van zeggen. Of je zegt niets en laat je een tijd lang niet meer zien.  Misschien wordt je niet eens boos maar trek je je terug.

Zijn leidinggevende had hem verteld dat de beleidsnotitie inhoudelijk misschien wel correct was maar de uitwerking naar een plan van aanpak moest praktischer. En het geheel moest korter. Hij snapte aanvankelijk niet waarom hij daar zo onderste boven van was geraakt. Maar nu hij in de oefening tegenover zijn vader staat komen al die oude emoties weer boven. “Nee dat kan je nog niet, laat mij het maar doen.” Hij hoort het zijn vader zo weer zeggen. Hij had zich boos teruggetrokken op zijn kamer net als nu weer was gebeurd.

Het probleem is dat je wel carrière maakt maar dat het niet bevredigt. Sterker nog: je baalt ervan. Hier heb je toch naar uitgekeken? Hier heb je naar toe gewerkt. Waarom ben je er niet blij ermee, waarom niet tevreden? En dat is niet voor het eerst. ‘Waarom overkomt mij dat steeds?’ pieker je op weg naar huis. Je hebt al van alles geprobeerd: Andere functie, ander werk en andere werkgever, zelfs werk in een andere regio, maar toch het blijft gebeuren. Of het nu gaat om gedoe met je collega’s, je baas, of dat jij altijd die lastige klanten krijgt.

Deep down inside voel je dat het niet klopt. Maar je weet niet waar het vandaan komt. Je wordt vaker emotioneel, boos. Je gaat je er onmachtig bij voelen. Je snapt het niet. Totdat je situaties gaat herkennen. Vaak achteraf. Je bent ergens goed in maar het bevredigt niet. Maar waarom? Het lijkt zo irrationeel. Je zoekt een oplossing: Een wonderpil, een ontmoeting, een toverstokje, een verhuizing, ander werk, … Maar niets helpt. Het is nu of nooit, je weet dat er iets is maar je weet niet waar je moet zijn voor hulp.

Haar moeder was een moeilijke vrouw en altijd ontevreden. Met haar gedrag eiste ze de aandacht op in het gezin. In haar herinnering weet ze niet beter of ze probeerde haar moeder gelukkig te maken. En nu in haar volwassen leven en werk doet ze dat nog steeds. Ze gaat door waar anderen het hadden opgegeven. Ze wil anderen gelukkig maken hopend op de aandacht die ze als kind zo heeft gemist.

Je loopt jezelf voorbij. De waarderingen en complimenten bevredigen niet. Het geeft geen voldoening. En harder werken helpt ook al niet. Het talent lijkt een valkuil.

Het is een oude valkuil. ‘Jong geleerd is oud gedaan’, een spreekwoord met verrassende waarheid. In de opvoeding volgt een jong kind zijn ouders en past zich aan. Dat leren begint al heel vroeg. Ervaringen en emoties smelten aan elkaar. En als het kind ouder wordt komen daar ook gedachten bij. Een heel krachtige mix. Zo krachtig dat later diezelfde emoties los komen bij ervaringen van vroeger.

Als je die verbinding met vroeger ziet en beter nog, weer ervaart, kun je opnieuw beginnen met leren zoals uit de voorbeeldjes blijkt. Jeugdige behoeften en volwassen handelen zijn niet langer met elkaar verknoopt.

In mijn coachpraktijk kom ik mensen tegen die al heel wat trainingen hebben gevolgd en die al succesvolle loopbaanstappen hebben gezet. En toch stroomt het niet. Op een gegeven moment weet je gewoon dat er ergens nog iets nodig is. Uitstel heeft geen zin meer. Ik help je graag. We gaan de stroom herstellen door stil te staan. We gaan de verhalen opdiepen die jouw leven hebben ingekleurd. Het is emotioneel, humorvol, en pijnlijk tegelijk, maar ook bevrijdend…

Bel me voor een vrijblijvende afspraak 06-23550670.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *