Silent Spring 2020 deel 3

Silent Spring 2020

deel 3

Ik heb een verscheurend schuldgevoel. In deel 1 en deel 2 schreef ik al over de ‘belofte’ van corona en nu weer. Het beeld dat corona de wereld enerzijds in een diep dal stort en dat er anderzijds volop kansen zijn om een mooiere en betere wereld te maken houdt me bezig. Het beeld van een dal is wel mooi daarbij. We gaan door een dal, dat betekent dat er aan de overkant een heuvel of berghelling is waar we tegenop moeten.

Aan de voet van de heuvel staan mensen te roepen hoe mooi het daarboven is: ‘hierheen mensen, hier kunnen we een nieuwe samenleving bouwen’. Een aards paradijs lijkt wel als je de verhalen leest. Maar feit is dat ze dat niet weten want ze zijn er nog nooit geweest. Niemand is er ooit geweest. Het is een hoopvolle fantasiewereld. Gebaseerd op extrapolaties van de wetenschap dat het zo niet verder kan met de aarde. En een optelling van trends die door ‘trend kijkers’ aaneen worden gesmeed tot een aanlokkelijk verhaal. Er zijn aannames gebaseerd op successen elders, vaak kleinschalig, incidenteel en anekdotisch. Maar zeer veelbelovend. En heel vaak zijn er twee aspecten die de hoofdrol spelen in die verhalen: mensen en natuur. Het gaat om een duurzame én sociale wereld. En bijna altijd speelt de voedselketen een rol in dit hoopvolle nieuwe regeneratieve verhaal, met een belangrijke rol voor aandacht voor de grond, de aarde.

Aan de andere kant in het dal staan de mensen om hun zieken en doden heen. Met de mensen in de cruciale beroepen die hen ondersteunen. Hun verhalen staan op de voorpagina’s van de kranten.

#………..

En ik sta daartussen en lees ook de lange verhalen in de bijlagen over hoe nu verder na de coronacrisis. Die verhalen dus van de profeten aan de voet van de heuvel. En ik ben het met ze eens, ik wil ook die nieuwe wereld. Maar de verhalen van de zieken, ook in mijn omgeving, wat moet ik daarmee dan? Zijn zij niet meer dan een katalysator in dit proces? Is er op zijn minst niet een kreet of woord met een hashtag die het lijden een plek geeft?

Zo, dat is ongeveer het beeld: lijden in het dal, wegwijzers naar een veelbelovende wereld aan de voet van de heuvel. En dan ben ik nog een groep vergeten: die willen helemaal niet veranderen.

Maar ik was al overtuigd van de noodzaak van een maatschappelijke transformatie. Ik stond al naast de zieners aan de voet van de heuvel. Maar nu voel ik me toch wel enigszins met mijn rug naar hen toegekeerd. Transformatie is het toverwoord. Een gedaanteverandering, een onomkeerbare verandering. En in dit geval een collectieve maatschappelijke transformatie. Transformatie gaat via hoofd, hart en handen. Denken, voelen en willen. Ratio, emotie en creatie. En tussen ratio en creatie zit een rouwproces. Transformatie gaat niet door van het denken over te steken naar willen. Dat is meer van hetzelfde. En hetzelfde werkt niet. Die valkuil kennen we toch wel inmiddels?

We kunnen een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt. Albert Einstein

Dus als we de heuvel op willen, naar het beloofde nieuwe land, zullen we toch dat lijden een plek moeten geven. Stil staan bij voelen, emotie en hart. Daar ontstaat verbinding. Een belangrijke waarde in die nieuwe wereld. Het verlangen naar die nieuwe wereld is zo groot dat we vergeten dat er een hier en nu is.

Beelden van transformatie, van het nieuweleven zijn de vlinder, het kuiken dat uit het ei kruipt en de narcis die het voorjaar aankondigt. Niet toevallig symbolen van het paasfeest. Het feest van wederopstanding waar een groot lijden aan voorafgaat. In het lijden zijn mensen een. In emotie ontstaat de verbinding. Dan kunnen we daarna samen de heuvel op.

 

PS. Met dank voor de inspiratie van het collectief van de School voor Samen. Binnenkort meer daarover.

afbeelding: ‘De valkuil’ eigen werk, 1995 onafgemaakt

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *