Silent Spring 2020

Silent Spring 2020

deel 1

Het is voorjaar. Geen files, lege luchthavens, lege pleinen. In 1962 publiceerde Rachel Carson een boek met de titel Silent Spring. In dat boek waren het de vogels die als gevolg van milieuvervuiling geen voorjaar aankondigden.

Het is een rare situatie maar ik moest aan die titel denken toen ik maandag 16 maart jl. na een hele nacht doorrijden onze zoon ging ophalen in Zwitserland. Hij studeert daar in Bern. Het was helder weer en voor me in de verte bracht de opkomende zon gouden randen aan op de Alpen. Achter mij ging de Duitse grens dicht om de corona crisis te bestrijden. Via Frankrijk reden we terug en tijdens een pauze zaten we in de Franse zon. De autothermometer gaf 20 graden aan. Ik zat te genieten van het mooie weer. Alom voorjaar, vakantiegevoel. Het restaurant bij het benzinestation was gesloten, afgebakend met rood/wit lint. Het was ook rustig met verkeer en er waren weinig auto’s die kwamen tanken. Een herinnering aan waarom we daar zaten. De week ervoor had de Universiteit van Bern hoorcolleges al afgezegd. Tijdens onze terugreis kondigde ook Zwitserland aan de grenzen die avond te sluiten. En in Frankrijk verklaarde Macron de oorlog aan het coronavirus en moest iedereen binnen blijven. In België zagen we een stukje van de toespraak van premier Rutte.

In Italië stierven die maandag 321 mensen aan de gevolgen van het corona virus.

En al die tijd reden we door prachtige landschappen waarin het voorjaar zichtbaar was met bloeiende bomen. De tijd van het jaar waarin mensen naar buiten gaan om te genieten van de eerste warme zonnestralen. Maar die mensen die we tegenkwamen op parkeerplaatsen genoten niet. De verwarring was zichtbaar op hun gezichten.

Op sociale media verschijnen mooie verhalen over mensen die andere helpen, initiatieven om hulp te organiseren, ideeën om ouderen te helpen worden gedeeld, er is applaus voor de zorgmedewerkers, platforms om hulpvraag en aanbod bij elkaar te brengen. Prachtig. Steunend. Het raakt me als ik weer een initiatief voorbij zie komen.

Dinsdag, een dag later, stierven in Nederland 19 en in Italië 340 mensen aan de gevolgen van het coronavirus.

Er zijn ook verhalen die al kijken naar ‘the day after’. Het is nu de kans om door te pakken met sociale vernieuwing, met een economie die welzijn op de eerste plaats zet. Vernieuwing, duurzaamheid, transformatie, andere arbeidsvormen, normaal kun je me er wakker voor maken. Veel mensen die ik volg op sociale media werken aan die thema’s. En die zien deze crisis, soms onverbloemd enthousiast, als kans om te kantelen. Een maatschappelijke en economische kanteling van eenzijdige focus op welvaart naar een focus op welzijn. Ik hoop het en toch voelt het voor mij heel dubbel. Ik kan niet echt blij zijn met de kansen die het coronavirus ons biedt in deze context. Er ontbreekt voor mijn gevoel iets. Het is hetzelfde gevoel als op de parkeerplaats in Frankrijk. Ik zit in een andere fase. Ik kan met mijn gevoel nog niet bij ‘the day after’ zijn. Ik snap de verhalen wel en de mogelijkheid tot transformatie van de economie en maatschappij. Maar transformatie kan niet zonder de pijn en het leed te benoemen en een plek te geven.

Het is voorjaar, nieuw leven kondigt zich aan in een wereld die steeds stiller wordt omdat iedereen thuis blijft. Silent spring.

 

Afbeelding: Weeping Willow, Claude Monet. 1918

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *