Ik spring een gat in de lucht van geluk! Je kent die websites wel van trainers en coaches die van alles doen waardoor je beter in je vel komt te zitten. En daar horen plaatjes bij van groepjes  mensen die in de lucht springen, of mensen die door de branding rennen, of mensen die van een duin afspringen. Plaatjes dienen om te positioneren: de ideale klant is een klant die na een training een gat in de lucht springt of wil springen.

Niets negatief over die websites. Ik overdrijf. Dat het mij niet aanspreekt gaat over mij. Alsof het luchtige beeld ook iets vluchtigs heeft. Daar ben ik te serieus voor. Ben ik dan niet gelukkig of wil ik dan niet gelukkig zijn? Onzin natuurlijk, maar framing met deze beelden vind ik erg eenzijdig. Er gaat een en ander aan vooraf om zo ‘happy’ van een duin te springen. Die fases zie je meestal niet terug in de beelden. In jezelf graven, terugvallen, volhouden, emoties, …  dat hoort erbij maar is in die beelden niet terug te zien. Het proces van coaching kan pijnlijk zijn: Bijvoorbeeld ontdekken waarom bepaald gedrag van anderen jou zo triggert, of zien wat de oorzaak is van die herhalende gedachte. En het kan tegelijk ook opluchtend zijn, alsof er een zwaarte van je af valt. Troost -en mensen die zonder woorden troosten is een mooie ervaring. Zien dat mensen daarna kunnen omdraaien om de toekomst aan te kijken is ook emotioneel maar weer anders. Rechtop staan en diep ademhalen, moed verzamelen,  lachen door je tranen heen, prachtig om te zien dat mensen dat kunnen. Dat is ook geluk. En dat raakt mij op een andere manier dan mensen door de branding zien rennen.

Mijn website heeft naast de tekst nog geen beelden. Misschien komen die beelden nog wel. Daarom maar een korte tekst als deze om een beeld mee te schetsen over hoe ik naar het werk als coach kijk.

Laat gerust een reactie achter en schroom niet om contact op te nemen als je een vraag wilt stellen.