Wat draag jij mee in je CV?

handen-kleinZe zit zwijgend tegenover me. Wat er om ons heen gebeurt ontgaat haar. Is ook niet belangrijk. Uit haar tas naast haar op de grond vist ze een zakdoekje op. ‘Sorry’ zegt ze. Haar tranen zoeken via haar wangen de tafel op. Dit wordt een lastig gesprek bedenk ik. Ik kijk haar aan. Een vrouw van middelbare leeftijd, deftig gekleed. Ik zie verdriet. In gedachte zet ik een streep door mijn plannen. Dit is er nu, dit vraagt aandacht. Ik leg mijn handen open op tafel. Zij pakt mijn handen beet. Uitreiken zonder te weten of de ander het accepteert vind ik best wel eng, het is een risico. Ik ken haar niet. Tien minuten geleden nam ze plaats. ‘Sorry’, prevelt ze, ‘sorry voor mijn tranen’. Ze kijkt somber. Hoeveel mensen zullen naar haar uitreiken vraag ik me af. Hoe kan zij zelf uitreiken? Tussen ons in, onder mijn uitreikende armen, ligt de reden voor ons gesprek. Een betraand A4 met een keurige opsomming van werkervaring en opleiding.

Bij de door tranen ontstane vochtvlekken in haar CV staat geen datum of diploma vermeld.

Eigenlijk zou ons gesprek over haar CV moeten gaan. Curriculum Vitae, latijn voor levensbeschrijving. ‘Eigenlijk?’ Ons gesprek gaat toch over echte ervaringen uit haar leven? En die staan niet in haar Curriculum Vitae. Haar pijn waar ze over vertelt staat er niet in. Er staat geen datum of diploma bij de door tranen ontstane vochtvlekken in haar CV. De pijnlijke gebeurtenis is niet ‘relevant’ voor het vinden van werk. En toch belet het haar om uit te reiken naar werk, om een aanbod te doen, een bijdrage te formuleren. Het verleden trekt aan haar, ze staat met betraand gezicht met de rug naar de toekomst.

“Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar het moet voorwaarts worden geleefd.” Sören Kierkegaard

En zij is niet de enige. Ik kom het vaker tegen. Uitreiken naar nieuw werk met een groot gemis in je bagage. Boosheid, pijn of verdriet. Sommigen gaan er luchtig mee om:  ‘Jee, ja, dat is toch nog wel een dingetje’. Een dingetje in je bagage. Je draagt het met je mee en het bepaalt  voor een deel hoe je je werk doet, hoe je omgaat met je collega’s, met je leidinggevende, met klanten. Het bepaald ook hoe je een sollicitatiegesprek voert; vaak niet eens zo bewust. Dan is dat verhaal al lang geleden geschreven en is er alleen nog maar gedrag wat er in de verte aan herinnert.

Uitreiken naar wat komen gaat. Mijn handen open op tafel leggen voor een vreemd iemand. Uitreiken met het risico afgewezen te worden. ‘Nee mevrouw we gaan het over uw CV hebben. Een glaasje water misschien?’ Die weg ken ik wel. Functioneel. Maar niet altijd bevredigend. Lang geleden kwamen daar barsten in. En sindsdien kom ik ze vaker tegen; mensen met een ‘barstje’. Mooie mensen.

“There is a crack in everything, that’s how the light gets in.” Leonard Cohen

Ben jij zoekend in het schemerige licht dat naar binnen schijnt?  Jij herkent die bagage? Of heb je een gevoel dat er ‘een dingetje’ is maar je kan er niet echt de vinger op leggen?

Begin eens met een levenservarings-CV: neem per periode van 7 jaar één of twee belangrijke gebeurtenissen die indruk hebben gemaakt, die bepalend zijn geweest. Hoe heeft dat doorgewerkt? Hoe heeft dat plek gekregen?

Ik help je graag. Zodat je vol vertrouwen kan uitreiken naar de toekomst. Neem contact op als je meer wilt weten of kijk hier voor het loopbaantraject ‘wat draag je mee in je CV’.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *